Sitemap
Start >> Nieuws >> Feestweekend 2007

De Heksenketel vzw

Feestweekend 2007

Gezellig Feestje
Foto © Sixguinness
Grotere versie

Kadril, Hauman & de Moeite, Rimpelfolk, Le Trio Perdu, Two of a Kind, Robbie de demente folkie, Ierse set dance, verhalen...

Gaston, onze witte soort goudvis, is niet meer. Op zaterdag 3 november tussen 10u en 10u30 wisselde hij onze betonnen vijver voor de eeuwige wateren.
Kort daarvoor had ik hem en de andere soort goudvissen nog gevoederd. Er was toen niets bijzonders aan te merken. Zoals gewoonlijk keken we elkaar in de ogen, maar hij zei niets. Dat deed hij nooit. Het zal dus niet stiller in den Heksenketel worden door het heenzwemmen van Gaston. Gaston was gekend als de vis waaraan je je diepste zieleroerselen kon toevertrouwen. Beroepsgeheim was voor hem geen ijdel woord en vertelde niets voort. Nu is Gaston dood en neemt hij alle geheimen met zich mee.
Eigenlijk gek dat ongeveer 200 gram soort goudvis toch enkele existentiële vragen kan oproepen. Hoe lang leeft een vis eigenlijk? Hoeveel mensenjaren is een vissenjaar? Hoe lang kan een mens leven? Hoe lang kan een folkclub blijven bestaan? Vijftien jaar is het al geleden dat de statuten van den Heksenketel vzw in het Staatsblad verschenen. Het was toen november 1992. Hoeveel mensenjaren is een folkclubjaar? Kan iemand dat eens uitvissen? In ieder geval hebben we nu twee redenen om te feesten: We bestaan weer een jaar langer en we nemen afscheid van Gaston onze witte soort goudvis. Stiekem hopen we dat er ooit een folk-cd uitkomt waarop één van de titels luidt: Gaston (de witte soort goudvis van den Heksenketel).

Woensdag 21 november 20u Ierse set dance
Donderdag 22 november 20u Superjam, Robbie de demente folkie, verhaaltjes
Vrijdag 23 november 21u Rimpelfolk
Zaterdag 24 november 21u Kadril
Zondag 25 november 15u Hauman en de Moeite

Woensdag 21 november 20u Ierse set dance.

Ongeveer twee jaar geleden kwamen Celtic Bompa en Noreen voor het eerst onze planché bestoken met hun Ierse set dance. Het was een (permanente) cursus. In het begin was het grappig om te zien hoe mensen probeerden in de maat te blijven, om niet over hun eigen of andermans voeten te struikelen, om de juiste partner vast te krijgen, enz... Nu, twee jaar later is het leedvermaak weg en heeft dit plaatsgemaakt voor verwondering en bewondering. De cursisten weten er geregeld een harmonieus geheel van te maken en de bewegingen vloeien in elkaar alsof het altijd zo geweest is.
Ter gelegenheid van het feestweekend wordt de cd-speler vervangen door levende muzikanten en mogen we getuige zijn van hun vorderingen. Nadien wordt je uitgenodigd om zelf aan den lijve het therapeutisch effect van de de Ierse set dance te ondervinden.
Inkom : twee keer niks, start 20u

Donderdag 22 november 20u Superjam, Robbie de demente folkie, verhaaltjes

- En wat wil jij worden als je groot bent Janneke?
- Antwerpenaar!
- Zou je niet liever brandweerman of politieagent worden? Of straatkeerder?
- Nee mama, ik wil Antwerpenaar worden.
De ouders van Janneke keken elkaar bezorgd, maar toch ook een beetje fier aan. Fier omdat hun zoontje op zo'n jonge leeftijd al zo ambitieus was. Bezorgd omdat zijn droom waarschijnlijk nooit zou uitkomen.
Maar kon men die droom al zo vroeg doorprikken. Kon men zo'n kind zo hardvochtig behandelen door hem te vertellen dat hij nooit Antwerpenaar zou kunnen worden? Je moet niet in een brandweerkazerne geboren worden om brandweerman te kunnen worden. Je moet niet in een supermarkt geboren worden om er later de rekken te kunnen vullen. Je moet niet in een gevangenis geboren worden om later cipier te kunnen worden. Je moet niet in een klas geboren worden om later te kunnen gaan stempelen. Maar Antwerpenaar... In gedachten zagen ze hun grote Jan op een dag enthousiast naar Antwerpen trekken alwaar hij de weg zou vragen naar het stadhuis. De mensen zouden eerst verschrikt achteruit deinzen en hem dan moedwillig de verkeerde kan uitsturen. En hoe goed grote Jan ook zijn best zou doen, hij zou nooit het stadhuis bereiken. 's Avonds zou hij zich moedeloos neerzetten op een bank op de Groenplaats. Na 5 minuten zou hij te horen krijgen van een dakloze:
- Dee baank is van ni van A. Goad erges aanders sloape, vremde loais!!
En grote Jan die er geen woord van zou begrijpen, maar toch genoeg zou hebben aan de Antwerpse lichaamstaal zou weer opstaan en toch nog even vragen waar hij 't stadhuis kon vinden.
- 't Stadhoas? Gingder.
En grote Jan zou weer op stap gaan, richting centraal station. Onderweg zou hij beroofd worden zodat hij zonder enige eurocent in het centraal station aankwam. Maar grote Jan, slim als hij was, zou al snel door hebben dat hij weer eens de verkeerde kant was uitgestuurd. In een stadhuis rijden immers geen treinen. Hij zou echter niet opgeven, zo was hij niet opgevoed. Hij voelde een briefje van 100 euro in zijn linkersok branden dat hij daar verstopt had toen hij Kortrijk verliet. De overvallers hadden het niet gevonden. Met zijn laatste 100 euro zou grote Jan het Antwerps nachtleven induiken om zo zijn Antwerpse woordenschat uit te breiden tot een overlevingsvatbare grootte. Grote Jan zou echter wel enkele zinnen kunnen debiteren maar de betekenis ervan zou hem ontgaan. Na uren van kroeg tot kroeg getrokken te hebben zou hij zijn zoektocht naar 't stadhuis hervatten en lallend de weg vragen. Hij zou worden tegengehouden door een politiepatrouille en daar zijn eerste Antwerpse zinnen en onzin uitkramen. Als de politieagent zou vragen: “Awel manneke, lot A paske is zing!”, zou hij enthoesiast uitroepen: “Kust men kloete godverdoeme. Zet oe der baai en drinkt er ientje mij”.
Grote Jan zou dan prompt in de patrouillewagen worden geduwd om zijn roes te kunnen gaan uitslapen in de Oudaan, het hoofdkwartier van de Antwerpse politie. De volgende ochtend zou grote Jan op de trein richting Kortrijk worden gezet, waar hij wenend in de armen van zijn ouders zou vliegen. Hij zou in zijn thuisstad worden uitgelachen als 'de man die Antwerpenaar wou worden'. Dan zouden ze hem verbannen naar Gent.
De ouders van kleine Jan namen zich voor om hun zoon te beschermen voor zoveel onheil. Op 't internet ontdekten ze een zelfhulpgroep van ouders wiens kindjes Antwerpenaar wilden worden. Ze waren dus blijkbaar niet de enigen met dat probleem. En die zelfhulpgroep deed zijn werk. Je kan je niet voorstellen hoe gelukkig de ouders van Janneke waren toen die op een morgen de trap afholde en riep: Mama ik wil brandweerman worden!'
- Ha Janneke, dat is een mooi beroep. Ben je er helemaal zeker van?
- Ja mama, maar ik zou ook eens graag Antwerpen bezoeken.
- Als het dat maar is! 't Is vandaag de 23ste. Dan is het feestweekend in den Heksenketel en vanavond is er SUPERJAM!
Met heel het gezin trokken ze naar den Heksenketel waar de jaarslijkse superjam doorgaat. Wil je eens meespelen met de groten der aarde, Iers of Vlaams of Bretoens of wat dan ook, zolang je instrument geen elektriciteit behoeft is het ok. Als je geen instrument bespeelt en ook niet kan zingen, ben je natuurlijk ook welkom om met volle teugen te genieten van zoveel schoonheid.

Beneden in de kelder zijn nog twee activiteiten gepland:

Robbie, de demente folkie en verhaaltjes door Raf

Het liederlijk leven dat Robbie, de zatte folkie, heeft geleid is hem niet in de kleren gekropen. Bovendien heeft de ouderdom hem nu volledig in zijn macht en kan hij nog maar moeilijk dingen onthouden. Ook Janus de gladde manager en Freddie de gefrusteerde organisator verblijven in hetzelfde rusthuis. Hete Mie is al lang dood maar is gereïncarneerd in een knappe verpleegster.
Traditioneel zal er weer veel gezongen worden. Nu mag er zelfs, gezien de hoge leeftijd van de spelers, vals gezongen worden. De Rudy mag dus ook komen.

Als er dan nog tijd over is zal Raf weer zijn boek te voorschijn halen en een selectie maken uit zijn verhalen.

Start jamsessie: 20u
start poppenkast: Als de tijd rijp is.
Inkom voor heel den avond: Niets

Vrijdag 23 november 21u Rimpelfolk

Lang lang geleden toen de honden nog niet aan de leiband moesten, waren er, simplistisch gezegd, maar 2 soorten uitgaande jeugd: zij die naar de jeugdhuizen en de kroegen trokken en zij die naar de discotheken gingen. In de jeugdhuizen werden alle soorten muziek dooreengedraaid. The Dubliners, naast Ten Years After, Bob Dylan naast Tangerine Dream, Jef Vanuytsel naast Deep Purple en BB King, John Mayall, John Lee Hooker naast de Elegasten, Wannes Van de Velde, Jimmy Hendrickx, Pink Floyd en andere Fairport Conventions. Natuurlijk waren er wel persoonlijke voorkeuren (gelukkig maar) maar of die muziek nu folk noemde of blues of rock was niet belangrijk. Als de muziek maar goed was en je leerde eens iets anders kennen dan je eigen platencollectie. Etiketten plakken was uit den boze. Nu zoveel jaren later heeft de etikettenplakkerij ook in de folkwereld ongenadig toegeslagen. Folk is geen folk meer maar balfolk, luisterfolk, paganfolk, folkrock, punkfolk en wat weet ik al niet meer. Voor mensen naar een optreden gaan willen ze weten wàt voor folk ze voorgeschoteld zullen krijgen en het liefst van al moeten ze de groep die zal optreden ook al wel eens gehoord hebben. Stel je voor dat je als balfolker naar een optreden gaat van een groep die je niet kent en nu blijkt dat ze geen balfolk maar LUISTERfolk spelen, of omgekeerd! Frustraties alom, depressies, boze uitlatingen naar de organisator die hen niet genoeg geïnformeerd heeft, nood aan professionele begeleiding en nazorg, stijging van de kosten in de ziekte- en invaliditeitssector, een gat in de begroting, regeringscrisis, verkiezingen, moeizame regeringsonderhandelingen, onderhandelaars die de balfolk willen afschaffen, onderhandelaars die de luisterfolk willen afschaffen, onbegrip, het land onbestuurbaar, de buitenlandse pers die zich verkneukelt in een folkloristische regimecrisis.

Als er in den Heksenketel niks geprogrammeerd is en de computer zelf de muziek kiest gebeurt het soms dat iemand enthousiast naar pen en papier grijpt en de gegevens wil opschrijven van het liedje dat hij hoort en denkt even na of er morgen nog een gaatje in zijn agenda zit om naar de platenwinkel te lopen. Groot is dan ook de verbazing dat het nummertje dat hij hoort waarschijnlijk niet op cd te verkrijgen is, maar dat het liedje is opgenomen van een lp die dertig jaar geleden nog in de rekken lag. Morris on, Pentangle, Albion Band, Fungus enz., maken nu eenmaal geen deel meer uit van het concertcircuit.
Vanavond laten we ons onderdompelen in de sfeer van de jaren stillekes en maken we terug (of voor het eerst) kennis met folkgrootheden van lang vervlogen tijden.

De muziek zal live verzorgd worden door Le Trio Perdu en Two of a Kind:

Le Trio Perdu is een verloren trio met een minimale bezetting van twee muzikanten.Ze spelen akoestisch, eclectisch en onversterkt. Op hun programma staat traditionele muziek uit alle windstreken. Hun multi-instrumentalisten spelen o.a. viool, gitaar, mandoline, accordeon, contrabas en klarinet.

Two of a Kind is een akoestisch duo ontstaan in 2004. Ze brengen een mix van traditionals, akoestische rock, folk en blues. Luk neemt de zang voor zijn rekening. Hij weet zich in elk nummer terug te vinden en zingt met de gedrevenheid die hem eigen is. Yves leerde zichzelf op zijn dertiende gitaar spelen en is intussen vergroeid met zijn instrument.

Beide groepen zullen voor ons een speciaal aangpast programma brengen met nadruk op de folk van voor 1980. Meezingen en dansen, mag, ja wordt zelfs aangemoedigd. Met een beetje geluk kan je zelfs proberen dat ene nummer aan te vragen waarop je in Woodstock die Italiaanse student met zijn donkere ogen gekust hebt...

Inkom: leden starten met 5 euro, maar kunnen hun bijdrage gevoelig doen zakken als:

ze kaal zijn of een grijze haardos kunnen tonen (hulpmiddelen zoals talkpoeder toegestaan)(-€1)
naar de patsjoeli stinken (gewoon stinken is verboden) (-€1)
sandalen of klompen dragen (-€1)
voldoende rimpels vertonen. (-€1)

Als je het goed aanpakt betaal je dus maar één euro. Een speciale commissie zal aan de inkom beslissen aan hoeveel normen je beantwoordt.
Niet-leden starten met 7 euro en mogen dezelfde trukken gebruiken als de leden om er goedkoper vanaf te geraken.

Zaterdag 24 november 21u Kadril

Regelmatig wordt hier, in een nostalgische bui, nog eens nagepraat over ons feest van de folk, vier jaar geleden. Dit weekend duurde toen ook 4 dagen en werd afgesloten door Kadril, toen nog met Eva De Roovere. 5 man op het podium, 4 ervoor. Toen was het een aperitiefconcert dat begon om 11u. De helft van het publiek nuchter met een tas koffie, de andere helft zat er nog zat van de avond ervoor. De mix van koffiegeur, zattigheid en de gedrevenheid van de muzikanten maakten dit concert tot een van de besten die we hier al meemaakten. Vanavond starten zij om 21u en we kijken er nu al heel erg naar uit. Kadril is zo één van die groepen die op grote festivals en in grote zalen spelen (herinnert u zich nog het sportpaleis?) en zich toch niet te beroerd voelen om zich met een schoentrekker in den Heksenketel te laten murwen. Enkel het gebruik van elektronisch spul wordt beperkt (plaastgebrek) maar geenszins wordt er beknot op het muzikaal gebied. Bovendien brengen zij nog 'iemand' mee. Als je dit historisch moment niet wil missen reserveer je best op voorhand. Vol is vol.

Start 21u
Inkom leden 5 euro, niet-leden 7 euro.

Zondag 25 november 15u Hauman en de Moeite

Traditioneel het concert voor de overlevenden maar nu niet meer om 11u 's morgens. Wel om 15u in de namiddag. Zo hebben we tijd om de boel weer aan de kant te zetten en hebben jullie ook de gelegenheid om een beetje uit te slapen. De koffie en de kriekentaart is weer in de prijs inbegrepen.
Hauman & de Moeite waren er al dit jaar (14 januari). Voor veel mensen was het de eerste keer dat ze deze groep aan het werk zagen, voor anderen was het al lang geleden maar iedereen was het er over eens dat deze groep moést terugkomen, nietwaar Simon?

“Ik vond Hauman's relaas over de steenbakkerijen bv het vermelden waard. Ik vind hun muziek op plaat (water) alleszins meer dan gerijpt genoeg - met enorm knappe vocalen, teksten en meeslepende begeleiding - en ook live was het gezelschap erg charmerend. Blij dat de Heksenketel zo'n monument uit de streek dat deze muziekgroep toch is een podium biedt. Hopelijk volgen de anderen het -wat mij betreft- goede voorbeeld en komen ze in de herfst terug in de Ketel!”
Simon vraagt, wij draaien.

Start 15u (DRIE UUR IN DE NAMIDDAG)
inkom leden 5 euro, niet-leden 7 euro.